Kako objašnjavaju iz Komisije, Mađarska je ograničila razliku između nabavne i prodajne cijene proizvoda na tako nizak nivo da trgovcima više ne omogućava pokrivanje troškova poslovanja, primoravajući ih da određene proizvode prodaju sa gubitkom.
Tokom 2025. godine Mađarska je usvojila propise kojima je marža za određene prehrambene proizvode uglavnom kod stranih maloprodajnih lanaca ograničena na 10%, dok je za određene proizvode iz asortimana drogerija ograničena na 15%. Ovi propisi takođe obavezuju trgovce da zadrže iste količine prodaje proizvoda koje su ostvarivali prije uvođenja ograničenja marži.
Maloprodajne kompanije imaju brojne troškove osim samih nabavnih cijena proizvoda, uključujući troškove zaposlenih, transporta, skladištenja i poslovnih objekata. Prosječna trgovačka marža u maloprodaji hrane iznosi oko 30%, dok je u sektoru drogerijskih proizvoda oko 35%, pri čemu su stvarne profitne marže znatno niže i kreću se oko 3–4%.
Kombinacija maksimalno dozvoljenih marži i obaveze održavanja prethodnog nivoa prodaje, prema stavu Evropske komisije, stvara gubitke za postojeće trgovce i istovremeno obeshrabruje nove kompanije da ulažu i ulaze na mađarsko tržište.
Mađarske vlasti su prvobitno uvele ove mjere kao privremene, ali su ih više puta produžavale, da bi ih u maju 2026. godine trajno ugradile u zakonodavstvo kroz Zakon CLXIV iz 2005. godine o trgovini.
Komisija navodi da Mađarska pogrešno polazi od pretpostavke da razlika između nabavne i prodajne cijene predstavlja profit trgovaca, zanemarujući značajne dodatne troškove poput plata zaposlenih, troškova nekretnina i poreza.
Prema ocjeni Evropske komisije, ove mjere predstavljaju diskriminatorne i nesrazmjerne zahtjeve koji krše Direktivu o uslugama i ograničavaju slobodu poslovnog nastanjivanja garantovanu članom 49 Ugovora o funkcionisanju Evropske unije (TFEU).
Komisija smatra da propisi negativno utiču na mogućnost privrednih subjekata da pristupe tržištu i obavljaju djelatnost u ovom sektoru, čime se krše pravila o slobodi poslovnog nastanjivanja sadržana u Direktivi o uslugama (Direktiva 2006/123/EZ) i članu 49 TFEU.
Ovi propisi zahtijevaju da javne vlasti obezbijede jednak tretman i nediskriminaciju privrednih subjekata i da ne ograničavaju ekonomske aktivnosti osim kada su takva ograničenja opravdana zaštitom određenog javnog interesa, zaključuje se u saopštenju Komisije.
Foto: IN STORE/OpenAI
.webp&w=640&q=75)
.webp&w=640&q=100)
